Present continuous (am/is/are + -ing) - czas teraźniejszy ciągły
Present continuous to angielski czas, którym opisujesz czynność dziejącą się teraz lub w tym okresie życia. Budujesz go bardzo prosto: czasownik "to be" (am/is/are) plus czasownik z końcówką -ing, na przykład "I'm reading a book" czy "She's making dinner". Uważaj na pisownię -ing: gubimy nieme -e (make -> making), a po krótkiej samogłosce podwajamy spółgłoskę (run -> "They are running"). Po polsku powiemy po prostu "czytam" bez osobnego "jestem", dlatego Polacy często gubią "to be" ("I working") - a w angielskim am/is/are jest obowiązkowe; pamiętaj też, że czasowniki statyczne jak know czy want zostają w present simple, nie mówimy "I am knowing".
Przykłady
- I'm reading a book. the speaker is reading right now
- She's making dinner. she is preparing dinner now
- They are running. the people are running now
Cała lekcja
Wszystko z filmu, w tekście.
-
Usuń jedno małe słówko i <t>I am working</t> zmienia się w <t>I working</t> — i nagle brzmisz błędnie. Oto to słowo i czas, który ono otwiera.
-
Present simple mówi, co robisz zazwyczaj. Ale co z tym, co dzieje się teraz, w tej sekundzie? Do tego angielski ma osobny czas: present continuous.
-
Wzór jest prosty. Weź czasownik <t>to be</t> — <t>am</t>, <t>is</t> lub <t>are</t> — i dodaj czasownik główny z końcówką <t>-ing</t>. Dwie części, za każdym razem.
-
Część <t>to be</t> zmienia się zależnie od podmiotu. <t>I am</t>, <t>he, she, it is</t> i <t>you, we, they are</t>. Zapamiętaj to: to silnik całego czasu.
-
Zobaczmy to w akcji. Teraz, w tej chwili, czytam. I'm reading a book.
-
Przy <t>she</t> <t>to be</t> zmienia się w <t>is</t>. I uwaga na pisownię: <t>make</t> traci nieme e przed <t>-ing</t>. She's making dinner.
-
Przy <t>they</t> używamy <t>are</t>. I tu krótka samogłoska sprawia, że podwajamy ostatnią spółgłoskę: <t>run</t> zmienia się w <t>running</t>. They are running.
-
To są więc dwie zasady pisowni. Usuń nieme <t>-e</t> przed <t>-ing</t>. A po jednej krótkiej samogłosce podwój ostatnią spółgłoskę. W pozostałych przypadkach po prostu dodaj <t>-ing</t>.
-
Działa też dla czynności dziejących się w tych dniach, nawet jeśli nie dokładnie w tej sekundzie. I'm reading a great book this week.
-
A teraz błąd numer jeden. Pomija się <t>to be</t> i mówi tylko <t>I working</t>. Musisz zachować <t>am</t>, <t>is</t> lub <t>are</t> — to nie jest opcjonalne.
-
Druga pułapka: niektóre czasowniki prawie nigdy nie przyjmują <t>-ing</t>. Czasowniki stanu — <t>knowing</t>, <t>wanting</t>, <t>liking</t> — zostają w present simple. Mówi się <t>I know</t>, a nie <t>I am knowing</t>.
-
Dlaczego? Bo continuous służy do czynności trwających. Stan jak <t>knowing</t> to nie coś, co robisz: on po prostu jest. Dlatego zostaje prosty.
-
Aby utworzyć przeczenie, po prostu dodaj <t>not</t> po <t>to be</t>. She isn't sleeping.
-
A w pytaniu zmień szyk: postaw <t>to be</t> na początku. Are you listening?
-
Zapamiętaj trzy rzeczy: <t>to be</t> plus <t>-ing</t>, nigdy nie pomijaj <t>to be</t> i czasowniki stanu zostają proste. To jest present continuous.